Polski

 

 

Home English Espanol Francais Deutsch Portugues Cesky Slovensky Polski Italiano

 

 

 

CARITAS CHRISTI

 

Żeński Instytut Świecki na prawie papieskim

 Czego szukasz?

 

Drogi, na której mogłabyś odpowiedzieć na Boże wezwanie: chcesz oddać Mu całe swoje życie

i jesteś pewna, że On chce, byś pozostała tam, gdzie jesteś, w swoim zawodzie, rodzinie,                środowisku życia.

 

Usłyszałyśmy to samo wezwanie i staramy się odpowiedzieć na nie w Caritas Christi.

 

            Miłość Chrystusa przynagla nas i chcemy złożyć Mu w darze całe nasze życie:

 

- oddać Mu się całkowicie w naszym stanie świeckim i poprzez ten stan

- żyć w pełni naszą konsekracją chrzcielną w celibacie wybranym z miłości do Niego

- w Kościele i dla Kościoła

- ukryte z Chrystusem w tajemnicy Ojca

- w siostrzanej wspólnocie

 

            Zaangażowanie to odpowiada na wszystkie aspekty wezwania, jakie otrzymałyśmy i powadzi nas do głębokiej jedności naszego życia.

 

Kim jesteśmy?

 

            Od samego początku Instytut Caritas Christi chciał być powszechny w każdym znaczeniu tego słowa.

            Jesteśmy świeckimi katoliczkami wszelkich zawodów, wywodzącymi się z różnych środowisk i ze wszystkich kontynentów.

            - Przez naszą różnorodność chciałybyśmy wspólnie wskazywać na pewien aspekt powołania wszystkich ludzi do świętości.

            - Nasze powołanie stawia nas w sercu powszechnej misji Kościoła jako świeckie kobiety kontemplatywne i apostolskie.

            - Pozostajemy w naszym środowisku, w którym podejmujemy obowiązki, odpowiedzialność i służbę, jakie związane sa z naszą szczególną misją, której korzenie tkwią w chrzcie:

            świadczyć o Chrystusie przez nasze życie i obecność we wszystkich rzeczywistościach świata.

            - Dlatego też, wyjąwszy sytuacje konieczne, zachowujemy dyskrecję o naszej donacji w Caritas Christi.

            - Przeżywając w pełni nasz stan świecki, nie mamy ani dzieł, ani domów wspólnych i w żadnym momencie nie możemy żądać od Instytutu pomocy materialnej.

 

            Jak i jakim duchem żyjemy?

 

            - Chrystus wzywa nas do trwania w Nim, jak On sam trwa w nas. Pozwala nam wejść w Jego własną modlitwę i żyć Jego Duchem.

            - W siostrzanej jedności pomagamy sobie żyć w tym duchu.

               To powołanie, które dzielimy, wyrażone w Prawie Życia Caritas Christi, tworzy między nami siostrzane więzi.

            - Nie żyjemy we wspólnocie, ale regularnie się spotykamy.

               Pomoc odpowiedzialnej osobistej i dzielenie się w grupach pozwalają nam, w poszanowaniu naszej różnorodności, pogłębiać codzienną odpowiedź na Boże wezwanie.

 

            Jakie są etapy drogi w Caritas Christi?

 

            Trzyletnia formacja początkowa ma służyć poznaniu powołania Caritas Christi i rozeznaniu, czy odpowiada ono otrzymanemu wezwaniu.

            Formacja odbywa się przez dialog w zwykłym środowisku życia i jest zawsze dostosowana do rzeczywistych warunków życia i do osobistego powołania każdej z nas.

            Następnie corocznie odnawiane zaangażowania prowadzą do zaangażowania ostatecznego: donacji uznanej przez Kościół.

 

 

POCZĄTKI I ROZWÓJ CARITAS CHRISTI

 

 

            U początków Caritas Christi stoją dwie niecodzienne osobowości: kobieta świecka Juliette Molland (1902 – 1979) i zakonnik O. Joseph – Marie Perrin (1905 – 2002), dominikanin.

            Julietta Molland urodziła się na początku ubiegłego stulecia w Noves, małym rolniczym miasteczku koło Awinionu. Tam też upłynęło całe jej życie.

            Obdarzona osobowością mocną i szlachetną, żywą inteligencją, pracuje w rodzinnym przedsiębiorstwie i jednocześnie angażuje się w służbę dla swego miasta i parafii. Zajmuje się nauczaniem katechizmu, tworzy grupę Chrześcijańskiej Młodzieży Rolniczej, organizuje lokalne święta, przedstawienia teatralne, w których uczestniczy całą społeczność. Jest także radną w miasteczku.

            Przebywszy długą drogę poszukiwań duchowych, Julietta odczuwa bardzo wyraźne wezwanie do całkowitego ofiarowania życia Bogu bez opuszczania świata i zapytuje sama siebie, czy jest to rzeczywiście możliwe...

            W 1936 r., w wieku 34 lat spotyka O. J.-M. Perrin i zwierza mu się ze swoich poszukiwań i wątpliwości. Oboje dochodzą do przekonania, że Bóg domaga się od nich założenia czegoś, co Julietta nazywa „świeckim zakonem”. Wspólnie, krok po kroku, definiują cechy charakterystyczne takiego powołania. Przyłącza się do nich kilka młodych kobiet, które odczuwają wezwanie do oddania się Bogu pośród świata.

            Dziesięć pierwszych osób z tej grupy poszukujących odprawia rekolekcje i podczas mszy św. 4 sierpnia 1937 r. każda z nich oddaje sie Bogu, aby realizować to nowe dzieło, jeśli taka jest Jego wola.

            16 czerwca 1939 r., w święto Najświętszego Serca Pana Jezusa, w obecności biskupa Marsylii, dziesięć kobiet zawiązuje ostatecznie „Unię misyjną małych sióstr św. Katarzyny ze Sieny”, która następnie przyjmie nazwę „Unia Caritas Christi”. Julietta Molland staje się pierwszą odpowiedzialną Unii.

            Po kilku latach Julietta odczuwa w głębi serca, że jej zadanie współzałożycielki (wraz z O. Perrin) jest skończone. Pragnie złożyć swoje obowiązki i pozostawi innym członkiniom odpowiedzialność kierowania Instytutem i przedstawiania go w świecie. Po podjeciu decyzji będzie żyć powołaniem Caritas Christi na uboczu i w ciszy.

            W 1979 r., po długiej chorobie, Julietta odchodzi do Pana 6 sierpnia, w święto Przemienienia Pańskiego. Spoczywa na cmentarzu w Noves, swoim rodzinnym miasteczku.

            W 2002 r. członkinie Caritas Christi na całym świecie obchodziły setną rocznicę urodzin swej założycielki.

            Instytut rozwinął się szybko na pięciu kontynentach. Obecnie istnieje w 40 krajach. Wynika stąd wielka różnorodność kultur, mentalności, warunków życia itp. wśród jego członkiń. Lecz ponad różnicami warunków życia, wszystkie odczuwają głeboką jedność, którą stwarzają więzy wspólnego powołania w Caritas Christi. Istotą tego powołania jest obecność i włączenie się we wszystkie rzeczywistości świata oraz „trwanie w miłości Boga, aby Go kochać i budzić miłość do Niego tam, gdzie wyznaczył nam miejsce” (Prawo Życia, art. 1).

            Ojciec J.-M. Perrin, współzałożyciel, przez długie lata dawał Caritas Christi oparcie i kapłańską obecność. W swoim nauczaniu niestrudzenie i z mocą głosił „nieskończoną miłosć Boga do wszystkich ludzi” i powołanie wszystkich chrześcijan do świętości.

            Usunąwszy się do Małych Sióstr Ubogich w Marsylii, niewidomy od młodości, wszedł spokojnie w światło życia dnia 13 kwietnia 2002 r., w wieku 96 lat. Spoczywa na cmentarzu w Sainte – Baume.

 

ETAPY W ŻYCIU CARITAS CHRISTI

 

bullet  4 sierpnia 1937 r.

            Dziesięć pierwszych członkiń ofiaruje się Sercu Jezusowemu.

 

bullet   16 czerwca 1939 r.

             Pierwsze donacje w obecności biskupa Marsylii.

 

bullet    Zielone Święta 1944 r.

             Biskup Marsylii zatwierdza konstytucje Unii Caritas Christi.

 

bullet   6 grudnia 1950 r.

             Unia Caritas Christi zostaje uznana jako instytut świecki na

             prawie diecezjalnym.

 

bullet   19 marca 1955 r.

             Na mocy dekretu Świętej Kongregacji do Spraw Zakonów i

             Instytutów  Świeckich, Unia Caritas Christi jest ustanowiona

             instytutem świeckim na prawie papieskim.

 

bullet    19 marca 1979 r.

             Święta Kongregacja do Spraw Zakonów i Instytutów Świeckich

             zatwierdza konstytucje  Caritas Christi, odnowione po Soborze

             Watykańskim II.

 

'''
Kontakt:
e-mail:  CaritasChr@interia.pl

tel +48 12 633 71 50 (Janina)
tel +48 668 703 970 (Malgorzata)                       

Maria Taszycka
ul. Retoryka 20/1
31-107 Kraków
Polska

o. Paweł Klimczak OP,
asystent Caritas Christi w Polsce
e-mail: klimczak@dominikanie.pl

 

                              

 

 

 

INSTYTUT ŚWIECKI CARITAS CHRISTI

 

Kim jesteśmy?

 

Caritas Christi (CC) jest Instytutem Świeckim zatwierdzonym przez Kościół. Przyjmuje on kobiety w wieku od 20 do 50 lat (panny lub wdowy), które chcą całkowicie poświęcić swoje życie Bogu w świecie. Kobiety świeckie różnych narodowości otrzymały wezwanie, by żyć tym powołaniem. Pomiędzy nami istnieją różnice kultury, mentalności, sposobu myślenia. Tym, co nas łączy, jest miłość Boga. Ta miłość kieruje się do każdej z nas osobiście. Bóg wzywa nas do życia z Nim i dla Niego, w świecie. Odpowiedziałyśmy na tę miłość, decydując się dobrowolnie, że będziemy żyć w pełni naszym chrztem, dla Kościoła, w świecie. Bóg bardzo nas kocha takie, jakie jesteśmy. Misją CC jest zapalanie płomienia miłości w świecie, miłowanie innych tak jak Bóg ich kocha, aby przez to i oni Go ukochali.

 

Jak to może się stać?

 

Jesteśmy kobietami świeckimi, żyjemy jak inne kobiety świeckie, jako „jedna pośród wielu”, tak iż nic nie oddziela nas od nich. Właśnie w naszym życiu codziennym spotykamy Boga. Niezależnie od tego, do jakich rzeczy jesteśmy powołane, wielkich czy małych, tym, co się liczy, jest wielkość miłości, jaką w to wkładamy. Bycie jest ważniejsze od działania.

Jesteśmy otwarte na innych tam, gdzie żyjemy i pracujemy, w naszej pracy, środowisku rodzinnym, wśród przyjaciół, w związkach zawodowych, w polityce, w miasteczku, parafii, w służbie Kościołowi. Kochamy ten świat, gdyż ten świat jest kochany przez Boga. Świat jest Bożym środowiskiem, jest środowiskiem, w którym Bóg oczekuje mojej współpracy. Jesteśmy solidarne ze światem w jego nadziejach, radościach i cierpieniach.

Jesteśmy zaangażowane w budowaniu społeczeństwa respektującego każdą istotę ludzką, opartego na sprawiedliwości i pokoju. Gdy mamy podejmować decyzje, zarówno w ważnych kwestiach, jak globalizacja czy ochrona środowiska, jak i w kwestiach mniej istotnych, staramy się mieć te same intencje, jakie miał Syn Boży, gdy przyszedł na świat. Każda niesprawiedliwość i każde poszukiwanie prawdy, dobra i piękna jest dla nas wyzwaniem. Nie oznacza to, oczywiście, że znamy odpowiedzi na wszystkie problemy, ale raczej że wszelkie okoliczności życia i śmierci ludzi są dla nas okazją do świadczenia o zbawczym dziele Boga.

Przez całe nasze życie chcemy być Orędziem od Boga; chcemy świadczyć o miłości Boga, być zwierciadłem i światłem Jego miłości w naszym otoczeniu.

Chcemy być zaczynem, solą i światłem, aby świat zmieniał się od wewnątrz i by przemieniał się w dogodne środowisko życia dla wszystkich. Chcemy być świadkami zmartychwstania i konkretnie wcielać to Boże „tak” dla życia, żyjąc nadzieją i ufnością.

Uważamy  się za pomost pomiędzy Kościołem a światem. Chcemy, żeby ci, którzy nas otaczają, poznali miłość Chrystusa i wiedzieli, że On jest pośród nich. Chcemy, by oni widzieli, że Kościół narodził się z miłości i chcemy, by rosła miłość Kościoła. Uczestniczymy również w tym, co jest może najtrudniejsze dla Kościoła, to znaczy w jego odnowie i rozwoju.

Nasze powołanie prowadzi nas do serca Kościoła, który jest znakiem i środkiem głębokiego zjednoczenia całej ludzkości z Bogiem. Przez naszą donację oddajemy się Bogu, dla Kościoła. Nasze życie codzienne łączy nas z Kościołem, a nasza codzienna modlitwa za Kościół jest czymś witalnym dla naszego powołania.

 

Jak nasze powołanie Caritas Christi pomaga nam dążyć do tego celu?

 

Odpowiadamy na Boże wezwanie, dobrowolnie decydując, że będziemy żyć całkowicie z Bogiem i dla Niego. Jesteśmy wraz z innymi, które usłyszały to samo wezwanie i podążają tą samą drogą. Od nich otrzymujemy konieczne wsparcie i zachętę do realizacji tego wymagającego powołania. Wybrałyśmy Boga, co wymaga od nas absolutnego zaufania do Niego. Żyjemy Jego miłością i pragniemy podobać się Jemu we wszystkim.

Składamy Bogu dar (donacja) z całej naszej istoty, przyrzekając żyć w celibacie, wybranym z miłości, aby miłość Boga mogła w nas wzrastać. Chrystus jest obecny wśród swego ludu, żyjąc w nas; Chrystus żyjący w nas pozwala nam lepiej poznać siebie i upodabniać się do Jego planu względem nas. Cieszymy się, odkrywając bogactwa naszej ludzkiej osobowości. Akceptujemy nasze słabości i ograniczenia, ufając miłości Boga, który akceptuje nas takimi, jakimi jesteśmy i zawsze jest gotów przebaczać.

Żyjemy w postawie otwartości i wdzięczności, świadome, że otrzymujemy wszystko od Boga. Przyznajemy, że ta odpowiedzialność nie pozwala nam ignorować potrzeb świata i nakazuje nam angażować się w zmianę tego, co wymaga zmiany.

Bóg wzywa nas tam, gdzie jesteśmy i nie chce, żebyśmy zadowalały się samą obecnością w tym miejscu, lecz byśmy zaangażowały się tam głęboko, byśmy poświęcały uwagę osobom, które spotykamy, jak też wydarzeniom i codziennym problemom. Troszczymy się o to, by rozwijać nasze kompetencje, umiejętności i talenty, aby odpowiadać na potrzeby świata.

W świecie, w którym wciąż zmienia się rola kobiety, rzeczywistość społeczna i podejście do seksualności, musimy dawać dowody kreatywności i rozeznania w naszym sposobie przeżywania celibatu.

Każda członkini Caritas Christi musi wziąć odpowiedzialność za własne życie i decyzje, które trzeba podjąć. W świetle Ewangelii, idąc za przykładem Chrystusa, możemy postrzegać wszystko, co otrzymałyśmy, jako dar od Ojca, do wykorzystania zgodnie z Jego wolą.

Dominującą nutą naszego życia jest miłość. Żyjemy głęboko zakorzenione w Bogu. Im ściślejsze jest nasze zjednoczenie z Chrystusem, tym bardziej Ewangelia może wyrażać się poprzez świadectwo naszego życia, życia ofiarowanego Bogu w sercu świata. Poprzez modlitwę dochodzimy do postrzegania świata tak jak widzi go Bóg. Im bardziej jesteśmy ogarnięte przez ducha Chrystusa, tym bardziej prowadzimy wszystko do Ojca: radości, nadzieje, cierpienie, ubóstwo, ograniczenia, problemy, ból. Nasze życie staje się modlitwą. Modlitwa to miłość. Działanie to miłość. Nie ma tu rozdzielenia. Nasze życie jest miłością.

Nasza wspólnota w CC pomaga nam pogłębiać nasze życie modlitewne:

- w samotności i wspólnocie

- w modlitwie osobistej i wspólnotowej, w uwielbieniu i dziękczynieniu

- w ciszy i słuchaniu, w dialogu ze Słowem Bożym w Piśmie św.

- w medytacji i adoracji

- w sakramentach uzdrowienia i przebaczenia

Każdego dnia podczas Eucharystii włączamy się w wielkie dziękczynienie Kościoła, aby słowo Boże nas przemieniało, a przez to byśmy włączały się w doskonałą ofiarę, poprzez którą Chrystus odkupił świat.

Często ponawiamy przed Bogiem to „tak”, które wypowiedziałyśmy w dniu naszej donacji. Łączymy się z Maryją. Jej „tak” było pełne wiary i realizowało się do końca z odwagą i radością. Od Maryi uczymy się, jak żyć, jak kochać Jezusa i iść za Nim. Od Katarzyny Sieneńskiej uczymy się, jak żyć w głębokim zjednoczeniu z Jezusem w rzeczywistości naszego życia codziennego i jak żyć odważnie jako aktywni i światli członkowie Kościoła.

                                                                                     

 

 

 

 

 

Początek strony